------------------------------------------------------------------------------------
“Heeft Bruce die bestanden over Microsoft nou al binnen gekregen?”
“Nee.”
“Jeetje mina zeg, je gaat me toch niet vertellen dat ik daar zelf achteraan moet, hè? Dit is een bedrijf. Het is dan misschien wel van mij, maar we werken hier met z’n allen. Zeg Bruce dat ‘ie Jane moet bellen om te vragen of ze het door wil mailen.”
Het meisje bloost, knikt hevig, draait zich snel om waarbij ze bijna haar evenwicht verliest, en loopt daarna met snelle, korte passen weg.
Dit bedrijf bestaat nu 10 jaar, ik heb het opgericht toen ik 20 was. Ik ben altijd al ambitieus geweest. Na drie jaar informatica te hebben gestudeerd, was ik het wel weer zat. Ik wilde iets doen, in plaats van dromen over wat ik over vier, vijf jaar zou gaan doen. Tijdens mijn studie heb ik Bruce ontmoet, hij is één jaar ouder dan ik. Hij behoorde tot de onpopulaire groep van ons jaar. Ik tot de populaire groep, maar gek genoeg werden we toch vrienden. Het popie-jopie wereldje lag me niet zo. Bruce droeg te korte broeken en truien die zijn oma voor hem breidde voor Kerstmis. Hij had een bloempot kapsel, in tegenstelling tot de meeste jongens van zijn leeftijd, die allemaal een grote vetkuif droegen. Zijn stijl is enigszins verbeterd, maar nog steeds niet om over naar huis te schrijven.
Op een avond nam ik hem mee naar een feest van Josh, de meest populaire jongen van onze school. Bruce droeg een fel paarse smoking, de rest van de jongens spijkerbroeken met zwarte leren jasjes. Ik droeg een spijkerbroek met gaten op de knieën, een zwarte tanktop en versleten All Stars, de rest van de meisjes korte jurkjes met pumps. Niemand keek ervan op dat wij niet op de hoogte waren van de laatste trends. Althans, dat was ik wel, ik vertikte het alleen om me ernaar te kleden.
Na een aantal uur te hebben gedanst en gedronken, ploften Bruce en ik buiten op een bankje neer. We praatten over onze studie en wat we ermee zouden doen. We besloten een bedrijf op te richten dat zich bezig zou houden met alles wat met computers te maken heeft.
Ondanks de vele alcohol die we hadden binnen gekregen, herinnerde ik me de volgende dag precies wat ons plan was. Ik reed op mijn fiets naar Bruce toe, vroeg of hij het nog wist en of hij er nog achter stond. Hij wist alles nog en vond het een prima plan.
Et voila, C&B Computers was geboren.
Ik laat me zakken op mijn bureaustoel en zet mijn laptop aan. Onder mijn bureau, trek ik mijn pumps uit. Ze zijn prachtig hoor, ze zitten alleen voor geen meter. Terwijl ik wacht tot mijn laptop is opgestart, blader ik de krant door die Ashley vanochtend voor mij heeft klaar gelegd.
“46 doden bij zelfmoordaanslag Iran.”
Verzin eens wat nieuws.
Het bekende deuntje laat weten dat mijn laptop weer klaar staat voor een lange dag werk. Ik check mijn beide mailboxen. Eerst mijn privé-adres. Op een vakantieaanbieding na niks. Dan mijn werkmail. 30 nieuwe berichten. Ik scroll er even snel doorheen. Samsung, Apple, AVG, Microsoft, enzovoorts. Ik lees de mail die afkomstig is van Microsoft vluchtig door, om te controleren of dat niet toevallig de mail is die Bruce verwacht. Maar nee. De rest lees ik na de vergadering wel.
Er zijn twee soorten vergaderingen die ik moet bijwonen; interne vergaderingen, en externe vergaderingen. Interne vergaderingen zijn zo gepiept. Ik vraag wat iedereen de afgelopen week heeft gedaan, we nemen door wat er nog gedaan moet worden, ik vraag of iemand nog een goed idee heeft, en we gaan allemaal weer verder met wat we aan het doen waren.
Externe vergaderingen zijn een ander verhaal. Al bestaat het bedrijf nog maar vijf jaar en ben ik waarschijnlijk de jongste eigenaresse van een dergelijk bedrijf ter wereld, we zijn behoorlijk groot binnen de business. C&B Computers bevat verschillende afdelingen. We ontwerpen nieuwe virusscans, regelen reclamecampagnes voor bedrijven die bij ons betrokken zijn, regelen juridische zaken voor nieuwe bedrijven binnen de computerwereld, we ontwerpen nieuwe computerprogramma’s, of helpen andere bedrijven daarbij en we zetten websites op. Al deze afdelingen hebben verschillende klanten. Mijn taak is om al deze klanten te vriend te houden. Daar zijn de externe vergaderingen voor. Die hou ik in restaurants, hotels, in het gebouw van de desbetreffende klant, via de telefoon, of via de webcam.
Ik sla mijn agenda open om te zien wat er voor vandaag op de planning staat. Er zal om half 10 een interne vergadering plaatsvinden in zaal 2, ik heb om 12 uur een lunchafspraak met Lauren, en om 2 uur moet ik een telefoontje plegen met de directeur van Samsung. Ik kijk op de klok. Kwart over 9. Ik trek mijn pumps weer aan, sta op, trek mijn zwarte kokerrok recht, stop mijn lichtblauwe blouse er weer goed in, haal mijn hand door mijn haar en kijk in de spiegel. Prima.
‘Hey pretty baby with the high heals on’
Skyradio laat Michael Jackson’s The way you make me feel horen.
“Maar vindt jij dan niet dat Brian had moeten vertellen dat hij dit weekend naar Praag gaat? Hij vertelde het me vanmorgen pas en het is al woensdag!”
Dat is Lauren, mijn beste vriendin. We zijn onderweg naar Ketchup voor onze lunchafspraak. Lauren heeft neiging tot overthinking. Dat is behoorlijk vermoeiend, maar buiten dat vind ik haar geweldig. Ze draagt altijd designer kleding en haar golvende blonde haar straalt áltijd. Ik had vroeger ook lang haar, maar dat heb ik inmiddels verruild voor een kort koppie.
“Hij had het je best even kunnen vertellen, ja. Maar het is toch geen misdaad dat hij dat niet heeft gedaan? Misschien was ‘ie het gewoon vergeten.”
“Vergeten? Hoe kan iemand nou vergeten dat ‘ie naar Praag gaat?”
“Lauren, ik zeg dit met liefde, maar hij is het niet verplicht om je alles wat hij doet te vertellen. Het is niet zo dat jullie samenwonen. Sterker nog, jullie zijn nog maar anderhalve maand een stel.”
Lauren kijkt me boos aan. “Cheryl, je bent mijn beste vriendin. Je hoort me nu gerust te stellen in plaats van Brian gelijk te geven. Je hoort mijn kant te kiezen.”
Ze slaat haar armen over elkaar.
‘She was more like a beauty queen from a moviescene’
Daniel, zomer van 2002, schiet er door mijn hoofd. Ik probeer niet naar de muziek te luisteren.
“Ik kies ook helemaal geen kant, Lauren. Ik probeer alleen te voorkomen dat je je er te erg over opwind, want dat is helemaal nergens voor nodig.
“Ja, maar ik snap gewoon niet dat hij niet inziet…”
‘Billy Jean is not my lover’
Strand, kampvuur, wijn.
“Mag de radio uit?”
“Jeetje Cher, ik zit net midden in m’n verhaal!”
Ik zet de airco harder.
“Kan die radio uit? Waarom draaien ze ineens allemaal nummers van Michael Jackson?”
Ik doe een extra knoopje van mijn blouse open, waardoor mijn decolleté vrijkomt.
“Ja hè hè, wat had je dan verwacht? Maar ik…”
“Ik heb al jaren geen muziek meer van Michael Jackson op de radio gehoord, misschien één keer Thriller. Waarom is het volgens jou zo logisch?”
“Omdat hij gisteravond is overleden. Maar Cher, luister nou even.”
Michael Jackson is overleden? Waarom heb ik dat vanochtend niet in de krant zien staan? Er gaat een schok door me heen. Vroeger was ik fan van Michael Jackson. Vanaf 2003 heb ik zijn muziek echter ontweken.
‘But the kid is not my son...’
Met een klap zet ik de radio uit. Lauren schrikt ervan.
“Jeetje, wat heb jij vandaag? Nouja, het zal wel. Brian gaat dus…”
Ik veeg wat zweet van mijn voorhoofd.
“Lauren, kunnen we het alsjeblieft even niet over Brian hebben?”
“Kunnen we onze lunchafspraak niet beter verzetten? Het is nou niet echt gezellig zo.”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten